به مناسبت روز کتابخواني؛ با « يار مهربان » باشيم!

به مناسبت روز کتابخواني؛
با « يار مهربان » باشيم!

هر چند عوامل زيادي در کاهش مطالعه موثر است اما يکي از مهمترين عوامل آن پديده فضاي مجازي است. البته شايد هم به دليل کاهش مطالعه اين فضاي پر از خالي توانسته اين گونه جولان دهد و جاي هر گونه استدلال و منطقي را در جامعه و فرهنگ مردم کشورمان بگيرد. زيرا تجربه کشورهاي توسعه يافته و يا در حال توسعه نشان مي دهد که مطالعه کتاب در کنار گسترش اينترنت و
شبکه هاي اجتماعي مانند گذشته در آنها رايج است.
نبودن نظارت بر کتب انتشار يافته و خالي بودن از محتواي کتب جديد از يک سو و اولويت نداشتن تلاش براي ترويج فرهنگ مطالعه در جامعه، قيمت سرسام آور کتاب و کاغذ، اهميت ندادن به فعالان عرصه فرهنگ و نويسندگي به شکل شايسته و سايه افکندن دغدغه هاي اقتصادي و اجتماعي بر ذوق فرهنگي شهروندان از سوي ديگر توانسته کتاب خواندن در ايران را به حاشيه و از آنجا به قعر زمان ببرد.
شايد امروز که روز کتابخواني است همه رسانه ها و حتي مسئولان براي يک پز فرهنگي حرف از گسترش کتابخواني بزنند اما واقعا چه تلاشي در اين راستا شده است؟
چرا هيچ کس حتي آنان که ادعاي فرهنگ مي کنند تلاشي در جهت افزايش فرهنگ کتابخواني نمي کنند؟ و يا حتي چرا جلوي نشر برخي از کتب بي محتوا گرفته نمي شود؟
حرکت به نقطه ايده‌آل مطالعه نيازمند يک رويه هماهنگ و منسجم در مجموعه مديريت شهري است. با همکاري و همراهي اصحاب قلم و دستگاه هاي فرهنگي و انتخاب راهکارهاي مناسب مي توان افراد جامعه را با کتاب و کتابخواني آشتي داد.
گفته مي شود انسان با تفکر، انديشه، نوشتن و فيلم سازي در برابر واقعيت مختوم مرگ ايستادگي و ماندگاري انديشه را ثبت مي کند. به طور حتم با ادامه روند کنوني در امور فرهنگي، ساليان نه چنان دور نوادگان ما ديگر به ما افتخار نخواهند کرد بلکه از ما به عنوان مردماني بي فرهنگ نام مي برند که حتي توانايي نوشتن برنامه روزانه خود را نداريم آن هم در عصري که مردمانش براي 20 سال آينده خود برنامه ريزي کرده اند!
‌اين موضوع واقعيتي فرهنگي و اجتماعي بوده در حالي که مطالعه و کتابخواني لازمه به ‌روز ‌شدن شخصيت فردي و اجتماعي افراد است.
هميشه گفته مي شود مردم يک کشور شبيه به مسئولان آن کشور مي شوند. در کشوري که نمايندگان مجلسش از تلفط برخي الفاظ مهم و به روز که تيتر همه اخبار است باز مي مانند و مورد تمسخر همگان مي شوند انتظار بيشتري از مردم نمي رود.
اگر مسوولان و مديران فرهنگي خود را با کتاب مانوس کنند، مي توان به ارتقاي سطح مطالعه در جامعه اميدوار شد.
البته همه ما در جريانات فرهنگي ديگران را مقصر مي دانيم در حالي که بزرگترين درسي که از کتاب مي توان گرفت اين است که تغيير و اصلاح خود مي تواند به تغيير اجتماع کمک کند و عموما از اين موضوع غافليم و از آن فاصله گرفته ايم.
فرقي نمي کند که کتابي که در دست داريد و آن را مطالعه مي کنيد چقدر قطر دارد اما مهم است که بدانيم خود و فرزندانمان وقت و روحمان را صرف خواند چه کتاب و چه محتوايي مي کنيم .
بايد گفت هنوز هم « يار مهربان » ما مي تواند نقشي کليدي در آگاهي بخشي به ما و نسل ما ايفا کند.اما لازم است ما هم اندکي با او مهربانتر باشيم.