ديوار بين پاکستان و ايران…

در خبرهاي ديروز آمده بود که پاکستاني ها خواستار ترانزيت کالا از خاک ايران به آسياي مرکزي شده اند وخواسته اند ايراني ها  مجوز ترانزيت کالاهاي پاکستاني را از طريق مرز زميني به روسيه، کشورهاي آسياي مرکزي و خاورميانه صادر کند. اما چرا بايد ايران چنين مجوزي براي پاکستان صادر کند؟ به نظر شما با اين سابقه شهيد شدن جوانان ما به دست تروريست هاي پاکستاني بهتر نيست بين ايران و پاکستان يک ديوار بکشيم تا اينکه با آنها سر ميز گفتمان بنشينيم و معامله کنيم. ضمن اينکه هر معامله دو سر دارد. پاکستاني ها با ترانزيت از ايران راه خود را به بازار هاي عربي و اروپايي نصف مي کنند و چه بسا بازار ايران را هم در اين کشورها بگيرند. در ازاي آن چه مزيتي براي کشور ما قائل هستند جز اينکه رودخانه هاي خود را که چندين سال بودبه ايران مي آمد را هم بستند و مدام تروريست هاي پناه گرفته در اين کشور به خاک ما و جوانان ما تعرض مي کنند؟!

در سال هاي گذشته تا حدود 4 سال پيش کالاها ي پاکستاني ها  از بلوچستان از طريق کوتاه ترين مسير زميني در ايران صادر مي شد ولي به خاطر اعمال محدوديت براي صدور مجوز ترانزيت براي پاکستان، صادر کنندگان کالا مجبور شدند از دريا استفاده کنند ولي مسير دريايي گران است. حال دوباره درخواست کرده اند با ايران در اين باره مذاکره کنند. صد البته که مذاکره در هيچ موردي عيب نيست اما به شرط اينکه مذاکره کنندگان منافع هر دو طرف را در نظر بگيرند. مسلما ايران و پاکستان مي توانند به دليل هم مرز بودن منافع اقتصادي زيادي به هم برسانند اما در قبال اين منفعت ها دو طرف بايد کليه حقوق همديگر را رعايت کنند. هنوز يک ماه از شهيد شدن 27 جوان ايراني در سيستان و بلوچستان به دست تروريست هاي پاکستاني نگذشته است و مردم ايران از مسئولينشان توقع دارند ضمن انتقام خون اين جوانان ، از خطرات احتمالي آينده جلوگيري کنند و الا همان بهتر که با پاکستان رابطه نداشته باشيم.

البته اين را هم بايد متذکر شد که در حال حاضر دولت اسلامي پاکستان هم توان مقابله با تروريست هاي خود را ندارد زيرا هزينه هاي هنگفتي از کشورهاي سلطه گر به اين گروه هاي تروريستي در تمام دنيا منتقل مي شود و خود پاکستاني ها هم به دليل وجود چنين تروريست هايي در کشورشان از امنيت برخوردار نيستند و نمي توانند به فعاليت هاي اقتصادي زيادي بپردازند.

ايران و پاکستان از ديرباز تمام تلاش‌هاي خود را براي ايجاد روابط فراملى اعم از اقتصادى، سياسى و فرهنگي به کار گرفتند تا با ايجاد جو همکارى حسنه ميان دولت‌ها، از سطح تعارضات و مناقشات بين يکديگر در شرايط خاص کاسته شود.کشور پاکستان حدود 930کيلومتر مرز مشترک با ايران دارد و از بسياري جنبه هاي فرهنگي و ديني قرابت هايي بين اين دو کشور وجود دارد.

اما متاسفانه افزايش تهديدات امنيتى ناشى از پديده تروريسم به ويژه اقدامات گروه‌هاى افراطى و تکفيرى در شبه قاره هند، تهديدهاى مشترکى براى امنيت ملى ايران و پاکستان و همچنين ثبات امنيتى منطقه محسوب مي‌شود.

در حمله اخير تروريست هاي ساکن پاکستان به ايران، مسئولين ايراني تهديد کردند که انتقام خواهند گرفت. اما مسلما اين انتقام هيچ ربطي به کشور پاکستان نخواهد داشت زيرا عملکرد اين تروريست ها به پاکستان محدود نمي باشد و تعداد زيادي از تروريست هاي بين المللي موجود در سوريه و عراق و يمن و شمال آفريقا همه در پاکستان و افغانستان آموزش ديده اند و اين تروريست ها امروزه به يک معضل بين المللي تبديل شده اند که ايران با آنها مقابله مي کند. اما به نظر مي رسد دولت پاکستان نيز براي بهره وري اقتصادي و روابط با ايران ملزم است امنيت مرزهاي خود با ايران را برقرار کند.

فرزانه مستاجران