وارثان نجابت، میراث داران نور

امروز روز دختر است و دختر، یعنی تداوم ظرافت در وزش تندبادهای سخت، یعنی همان لبخندی که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، بوی بهارنارنج و روشنایی با خود می‌آورد. دهه کرامت آغاز شده و گرامیداشت مقام دختر است ، اما امسال بهار دختران ایران‌زمین، عطری متفاوت دارد. امسال  بغضی غریب نهفته است، بغضی به وسعت حیاط خلوت مدرسه‌ای در میناب که دیگر صدای خنده و هیاهو در آن نمی‌پیچد.

‌آینه‌های تمام‌نمای نجابت و نور

به گزارش اخبار اصفهان در فرهنگ ما، دختر همیشه نماد خیر و برکت بوده است همان حسنه ای که وجودش، خانه را به بهشت متصل می‌کند. دختران ایران، از دیرباز تا امروز، ستون‌های نامرئی فرهنگ و تمدن این مرز و بوم بوده‌اند. آن‌ها با هر گره‌ای که بر قالی زدند، با هر بیتی که زیر لب خواندند و با هر قدمی که در مسیر علم و دانش برداشتند، نشان دادند که روحی بزرگ در کالبدی ظریف نهفته دارند. اما دختر ایرانی بودن، تنها به معنای داشتن چشمان پر از رویا نیست اینجا دختر بودن یعنی ایستادگی، یعنی در عین لطافت، کوهی از صبر بودن در برابر تندبادهایی که گاه و بی‌گاه بر این سرزمین می‌وزد. آن‌ها وارثان نجابت مادرانی هستند که در طول تاریخ، پا به پای مردان، بار سنگین حفظ هویت ملی را بر دوش کشیده‌اند.

‌سوگی که در حیاط مدرسه قد کشید

سخن گفتن از  دختر، امسال بدون یاد کردن از لاله های پرپر شده‌ی میناب ممکن نیست. چطور می‌توان از شکوفه‌ها گفت و یادی از آن دخترکان معصومی نکرد که در هجمه نابرابر جنگ، کتاب‌هایشان زیر آوار ماند و مدادهای رنگی‌شان، سیاه شد. دختران مدرسه میناب، نمادی از مظلومیت نسلی هستند که رویاهایشان را در کیف‌های کوچک مدرسه پنهان کرده بودند. آن‌ها که در آستانه شکفتن، به جای آغوش گرم زندگی، در آغوش سرد خاک آرام گرفتند. جنگ، زبان خشنی است که ظرافت دنیای دخترانه را نمی‌فهمد، جنگ نمی‌داند که با خاموش کردن صدای یک دختر، در واقع شعله‌ای از امید در قلب یک خانواده و یک شهر خاموش می‌شود. آن‌ها نه فقط دانش‌آموزان یک مدرسه، که دختران تمام ایران بودند، هر ترک بر دیوارهای آن مدرسه، زخمی بر پیکره احساس ملی ما است.

‌میراث‌داران ایستادگی در تلاطم زمان

اما تاریخ به ما آموخته است که دختران این سرزمین، از خاکستر رنج، دوباره برمی‌خیزند. اگر امروز در میناب صندلی‌هایی خالی مانده، در جای‌جای این خاک، دخترانی هستند که قلم آن دوستان سفرکرده‌شان را به دست گرفته‌اند تا نگذارند چراغ دانایی خاموش شود. دختران ایران‌زمین در ماه‌های اخیر ثابت کردند که حتی در سایه تهدید و جنگ، دست از رویاهایشان نمی‌کشند. آن‌ها در آموختن علم ، در میدان‌های ورزشی و در عرصه‌های هنر، با اراده‌ای پولادین پیش می‌روند تا ثابت کنند که دختر یعنی نپذیرفتن بن‌بست. این مقاومت پنهان، این لبخند معنادار در اوج سختی، همان میراثی است که از نسل‌های قبل به آن‌ها رسیده و اکنون در دستان این فرشتگان زمینی، صیقل خورده است.

‌تقدیم به تو که نبض زندگی هستی

جامعه بدون حضور پویا و پرنشاط دخترانش، کالبدی بی‌روح است.  دختران امروز ما، مادران آگاه فردای این سرزمین‌اند، کسانی که قرار است نسلی نواندیش و شجاع تربیت کنند. پس تکریم آن‌ها، در واقع تکریم آینده ایران است.
‌به روح بلند دختران شهید میناب درود می‌فرستیم. آن‌ها که این روزها ، میهمان سفره‌ی حضرت معصومه (س) هستند و از بلندای آسمان، به ما می‌نگرند. امیدوارم  هیچ جنگی، رنگ صورتی دنیای دخترانمان را خاکستری نکند. درود به همه دختران ایران‌زمین   به تو که در دورترین روستاها برای تحصیل می‌جنگی، به تو که در شهرهای بزرگ برای اثبات توانمندی‌هایت تلاش می‌کنی و به تو که با نگاهت، به این جهان خشن، مهربانی می‌بخشی.