مریم صادقی و نبرد با سکوت دیجیتال

هنر، گاهی در گوشه دنج یک خانه آغاز می‌شود، جایی که بوی خوش چرم طبیعی با اشتیاق یک زن در می‌آمیزد تا اثری ماندگار خلق کند. مریم صادقی از آن دست هنرمندانی است که ذوق زنانه و خلاقیت را به ابزاری برای تغییر تبدیل کرده و با تکیه بر تجربه‌های متنوع خود، رویاهایش را روی تکه‌های چرم پیاده می‌کند. او امروز صاحب برندی خانگی در حوزه کیف‌های چرمی دست دوز است که هر تکه از محصولاتش، گواه ساعاتی از تمرکز، دقت و عشقی است که با هر ضربه سوزن به تار و پود چرم منتقل شده است. اما مسیر تبدیل هنر به معیشت برای وی، در ماه‌های اخیر با طوفانی از مشکلات گره خورد که صدای هنر او را در فضای مجازی به سکوتی تلخ رساند.

هنر دست دوز در تقابل با دنیای دیجیتال

به گزارش اخبار اصفهان برای این هنرمند، دوخت چرم تنها یک شغل نیست، بلکه پلی است میان تخیل و واقعیت. او با دقت تمام، سفارش‌های مشتریان را می‌پذیرد و هر کیف را با ظرافت دست دوز آماده می‌کند تا محصولی منحصر به فرد به دست مصرف‌کننده برسد. اما در دنیای امروز، هنر به تنهایی کافی نیست و برای دیده شدن، نیاز به پنجره‌هایی به سوی مخاطب است. فضای مجازی برای مریم و هزاران زن کارآفرین دیگر، تنها ویترین نمایش آثارشان بود. اما وقتی این پنجره‌ها به دلیل قطعی اینترنت در پی چند ماه گذشته بسته شدند، هنر او در حصاری از سکوت قرار گرفت.

او با غم و اندوه از روزهایی با ما می‌گوید که درآمدش به صفر رسید و در دوران قطعی اینترنت، فروش محصولات وی به تنها پنج درصد کاهش یافت. این یعنی دستانی که سال‌ها با چرم آشنا بودند، ناگهان با حقیقتی تلخ روبرو شدند حقیقتی که در آن، نبود یک اتصال ساده به شبکه جهانی، می‌توانست تمام تلاش‌های یک هنرمند را به بن بست بکشاند. مریم در این دوران سخت، تنها به امید برگزاری نمایشگاه‌ها بود تا بتواند محصولاتش را به چشم مخاطب برساند و دوباره جرقه‌ای از امید در کسب و کارش ایجاد کند.

از سکوت اینترنت تا گرانی مواد اولیه

سختی‌های مسیر تنها به قطعی اینترنت ختم نشد. او در دنیایی زندگی می‌کند که در آن نوسانات اقتصادی و افزایش قیمت‌ها، هر روز چالشی جدید خلق می‌کند. وی می‌گوید که حتی پس از وصل شدن مجدد اینترنت، باز هم آرامش به کسب و کارش بازنگشته است. جنگ و تنش‌های چند ماه اخیر، قیمت‌ها را به شدت بالا برده و دسترسی به چرم باکیفیت و یراق آلات استاندارد را دشوار کرده است.

او با صدای گرفته از این وضعیت می‌گوید که اکنون کارش تقریباً به صفر رسیده و درآمدش به شدت کاهش یافته است. تضاد میان اشتیاق برای خلق آثار هنری و واقعیت‌های تلخ اقتصادی، این هنرمند را در وضعیتی قرار داده که باید هر روز برای بقای برند خانگی‌اش بجنگد. او اشاره می‌کند که در زمان قطعی اینترنت، تلاش کرد از پیام رسان‌های داخلی مانند ایتا، روبیکا و بله استفاده کند، اما واقعیت این بود که مخاطبان قدیمی او در آنجا نبودند و کاربران جدید نیز به دلیل سرعت پایین اینترنت، فرصت و حوصله دانلود پست‌ها یا تماشای استوری‌های او را نداشتند. این یعنی هنر او در جایی حبس شد که کسی صدای فریادش را نمی‌شنید.

پنجره‌ای باز به سوی امید و حمایت

با وجود تمام این زخم‌ها، مریم صادقی هنوز تسلیم نشده است. او همچنان با همان ذوق و اشتیاق، سوزن و نخ را برمی‌دارد تا دنیای چرم را برای مشتریانش زیبا کند. او امروز دوباره در فضای مجازی حضور دارد تا پیوندی با علاقه‌مندان به صنایع دستی برقرار کند. مریم امیدوار است که با حمایت مردم و بازگشت رونق به بازار، بتواند دوباره کیف‌های دست دوزش را به دست کسانی برساند که قدر هنر و ظرافت را می‌دانند.این هنرمند اکنون از طریق شبکه‌های اجتماعی مختلف، منتظر است تا هنرش دیده شود. علاقه‌مندان به آثار منحصر به فرد وی می‌توانند در روبیکا به آدرس Maryam_sadeegio1 و در ایتا به آدرس maryam_leather و همچنین در اینستاگرام به آدرس charm.sadeghii با او در ارتباط باشند. حمایت از وی، تنها حمایت از یک برند خانگی نیست، بلکه حمایت از اراده یک زنی است که می‌خواهد در میانه‌ی طوفان‌های اقتصادی و دیجیتال، هنر خود را زنده نگه دارد و ثابت کند که ذوق و خلاقیت ایرانی، هرگز با هیچ محدودیتی شکست نمی‌خورد.