فرهنگ محافظت از بناهای تاریخی را در خود تقویت کنیم 

نوروز فرصتی برای گشت و گذار و سفر  است و در این میان دیدن آثار تاریخی شهرها و یا زیبایی های منحصر به فردی که خاص برخی از نقاط کشورمان است می تواند سفر را لذت بخش تر کند ، حتی ممکن است این دیدنی ها در شهر خودمان باشد و از داشتن آنها خرسند باشیم اما آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چقدر در  حفظ و نگهداری آنها کوشا بوده ایم ؟

تخریب یا آسیب رساندن به این آثار تاریخی

بسیاری از افراد، چه گردشگران و چه شهروندان، به‌طور کامل از اهمیت آثار تاریخی کشور آگاه نیستند و این بی‌اطلاعی باعث می‌شود که در بسیاری از مواقع، اقدام به تخریب یا آسیب رساندن به این آثار کنند. بسیاری از گردشگران بدون آنکه بدانند تخریب یک اثر تاریخی چه تبعاتی می‌تواند داشته باشد، اقدام به یادگار نویسی، کندن قطعات یا حتی برداشت بخش‌هایی از این آثار می‌کنند. در تعطیلات نوروزی ویدئوهای زیادی از برداشتن و بردن خاک‌های رنگی جزیره هرمز توسط مسافران در فضای مجازی منتشر شد که بازتاب‌هایی منفی به همراه داشت. خاک‌های رنگی هرمز حاصل میلیون‌ها سال تحولات زمین‌شناسی‌اند اما برای بسیاری از گردشگران، این خاک صرفاً یک سوغاتی است. چیزی که می‌توانند در شیشه‌ای کوچک نگه‌ دارند، حتی درگیری شدیدی میان بومیان هرمز و گردشگران نوروزی در یکی از سواحل جزیره رخ داد.در اصفهان نیز شاهد بروز برخی تخلفات و آسیب‌ به پل‌های تاریخی همچون سی‌وسه‌پل بودیم که فیلم یکی از آسیب‌ها، توسط گردشگران و دوستداران میراث فرهنگی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.

ایجاد آگاهی در جامعه، از مهم‌ترین راهکارها

فریبا هدایتی یک جامعه‌شناس فرهنگی است وی می‌گوید: یکی از دلایل عمده تخریب آثار تاریخی در ایران، ناآگاهی عمومی مردم است. این مسئله نه تنها در مورد گردشگران بلکه در بین شهروندان داخلی نیز مشاهده می‌شود. بسیاری از افراد هنوز اهمیت واقعی این آثار را درک نکرده‌اند. آن‌ها به‌جای درک ارزش‌های تاریخی و فرهنگی این بناها، تنها به‌عنوان یک شیء یا یادگاری از آن‌ها بهره می‌برند. از این رو، ضروری است که ما با استفاده از رسانه‌ها، آموزش و فرهنگ‌سازی در این زمینه، آگاهی مردم را بالا ببریم.او ادامه می‌دهد: در بسیاری از موارد، حتی گردشگران خارجی که به ایران سفر می‌کنند، به‌دلیل نبود تابلوهای اطلاع‌رسانی یا آموزش‌های پیش از سفر، نمی‌دانند که تخریب آثار تاریخی چه عواقبی دارد. این ناآگاهی در مورد آثار تاریخی، باعث می‌شود تا افراد بدون توجه به ارزش‌های فرهنگی، اقدام به تخریب یا آسیب رساندن به این آثار کنند. بنابراین، ایجاد آگاهی در جامعه، از مهم‌ترین راهکارهای مقابله با این پدیده است.

تخريب بدترين آسيب به بناهاي تاريخي

این جامعه‌شناس فرهنگی،  فرهنگسازي را راهكار اصلي كمك به حل مشكل عنوان و خاطرنشان كرد: اولين جايگاه فرهنگ‌پذيري فرد درون خانواده و سپس در مدرسه است، آموزش صحيح والدين براي تربيت درست فرزندان و درج نكات آموزشي و معرفي ميراث فرهنگي به عنوان يادگاران باارزش تاريخي و ملي مي تواند به تربيت افراد با ديدگاه مناسب كمك كند.وی با بيان اينكه تخريب بناهاي تاريخي از سوي ناآگاهان تاثير منفي در ديدگاه گردشگران دارد، گفت: تخريب بدترين آسيب به بناهاي تاريخي است و در تمام كشورها ميزان حفاظت از آثار تاريخي بازمانده نشانه شعور يك ملت و عمق فرهنگي هر كشوري است. يادگاري نويسي با گچ يا زغال، خط كشي يا خط انداختن با چاقو و رنگ پاشي در نقاط مختلف بناهاي تاريخي نشان ناآگاهي افراد است.