به بهانه نمایشگاه متفاوت در اصفهان نون جون، نان جان

مدیر گالری آرین گفت: ۱۸ بسته نان خشک  در نمایشگاه هنرهای تجسمی علیرضا رفوگران برای مخاطبان به نمایش گذاشته شد.

به گزارش اخبار اصفهان، بسته‌های پلاستیکی نان خشک در بسیاری از فروشگاه‌های مواد غذایی، برای ما اصفهانی‌ها تصویری آشناست؛ اما اینکه در یک نمایشگاه هنرهای تجسمی، هجده بسته نان خشک روی تعدادی میز چیده شده باشد، چندان متعارف نیست،
حسین تحویلیان در گفت‌وگو با خبرنگار نسل فردا، درباره نمایشگاه نون جون،نان جان اظهار کرد:  اثر علیرضا رفوگران، از تاریخ ۱۵ تا ۲۰ آبان‌ در گالری آرین هنر معاصر اصفهان، واقع در خیابان فرشادی، برگزار شد. این گالری پیش از این نیز نمایشگاه‌هایی از این هنرمند را برگزار کرده است؛ از جمله نمایشگاه «وهله» در سال ۱۴۰۲ و نمایشگاه «باغ‌شهر» در آذرماه ۱۴۰۴ که در اعتراض به قطع درختان، شامل تعداد زیادی تصویر از درختان بریده‌شده در اصفهان بود. این آثار، گرایش و علاقه هنرمند به هنر معاصر و پرداختن به مسائل اجتماعی را آشکار می‌کردند.

وی افزود:نمایشگاه نون جون ـ نان جان را می‌توان در گونه‌ی نمایشگاه‌های حاضری (Ready-made) و هنر انتخاب و بازتعریف اشیای روزمره قرار داد.

مدیر گالری آرین گفت : واژه‌ حاضر و آماده بی‌درنگ ما را به یاد مارسل دوشان می‌اندازد؛ هنرمندی که بسیاری از اشیای روزمره را وارد قلمرو هنر کرد و با جابه‌جا کردن جایگاه آن‌ها، تعریف تازه‌ای از اثر هنری ارائه داد،در این رویکرد، هنرمند الزاماً به خلق یک شیء جدید نمی‌پردازد، بلکه دست به انتخاب می‌زند؛ از میان اشیایی که در زندگی روزمره با آن‌ها سروکار داریم، چیزی را بامداد اندیشه انتخاب می‌کند و آن را در جایگاه اثر هنری، در گالری یا موزه و دیگر فضاها، عرضه می‌کند. به این ترتیب، هنرمند ضمن بازخوانی شیء و بافتار و بستر، به آن هویتی تازه می‌بخشد و آن را با این هویت، از آنِ خود می‌کند.

وی ادامه داد:هنگام ورود به نمایشگاه  این هنرمند، مخاطب ابتدا، مطابق عادت معمول خود در نمایشگاه‌های تجسمی، به نوع چیدمان و فرم نان‌های خشک توجه کرد ، نان‌هایی که هرکدام از دیگری متفاوت‌اند. اما در این نمایشگاه از مخاطب خواسته شد قوه‌ چشایی خود را نیز به آزمایش بگذارد و نان‌های خشک را بچشد.

تحویلیان با بیان اینکه استفاده از مواد غذایی در هنر، پیشینه‌ای طولانی دارد، تصریح کرد:برای نمونه می‌توان به دانیل اسپوری (Daniel Spoerri)، از هنرمندان جنبش نو‌رئالیسم، اشاره کرد که از مواد غذایی و اشیای واقعی در آثار خود استفاده می‌کرد. اثر Bread در سال ۱۹۶۵، نمونه‌ای از این رویکرد است که در آن نان واقعی در ساختار اثر حضور دارد.

همچنین توماس هانسکامب (Thomas Hanscomb) در سال ۲۰۲۵ یک ساندویچ واقعی را با چسب دوطرفه به دیوار موزه ملی هنر دانمارک (SMK) نصب کرد و آن را به‌عنوان اثر هنری عرضه کرد. گیسلین لئونگ (Ghislaine Leung) نیز در اثری با عنوان Bread (۲۰۲۰)، از حضور نان و بوی نان تازه به‌عنوان بخشی از ماده و مفهوم اثر بهره گرفته است،همچنین درمیان هنرمندان ایرانی نیز، یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندانی که از نان ایرانی در خلق آثار خود استفاده کرده، مارکو گریگوریان، هنرمند ارمنی ـ ایرانی و از پیشگامان هنر مدرن و هنر مفهومی ایران است. او در آثار خود از نان سنگک، دیزی و دیگر اشیای روزمره‌ی زندگی ایرانی استفاده می‌کرد.

گریگوریان نان سنگک را صرفاً به‌عنوان موضوعی برای نقاشی تصویر نمی‌کرد؛ بلکه خودِ نان را وارد ساختار اثر می‌کرد و مواد واقعی زندگی روزمره را به فضای هنر می‌آورد. از آثار شناخته‌شده‌ی او می‌توان به اثر «سنگک» در سال ۱۹۶۷ اشاره کرد که در آن ترکیبی از نان سنگک، سنگ، رزین، خاک و پارچه‌ی بوم به کار رفته است. توضیحات گالری لیلا هلر درباره‌ی این اثر نیز بر استفاده از مواد واقعی مرتبط با غذای طبقات کارگر ایرانی تأکید دارد اما نمایشگاه علیرضا رفوگران را نمی‌توان ادامه یا تقلیدی از این‌گونه آثار دانست همان‌گونه که اشاره شد، در بسیاری از این آثار، ماده‌ی غذایی از کارکرد روزمره‌ خود فاصله می‌گیرد و هویت اولیه‌ آن تا حدودی از میان می‌رود؛ فرم یا نشانه‌ ماده‌ی غذایی است که در مضمون اثر به کار گرفته می‌شود، در نمایشگاه رفوگران، هیچ‌چیز از نان کاسته نمی‌شود،نان‌ها همان‌گونه که در خارج از فضای نمایشگاه در اختیار مردم قرار می‌گیرند، برای خوردن، بوییدن و حتی بردن، در دسترس مخاطب هستند.
هنرمند در استیتمنت نمایشگاه نوشته است:
ارائه‌ی حاضری نان، تهیه و پخته‌شده توسط نانوایان مختلف، از آرد گندم، آب و نمک، در چیدمانی در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد؛ به صورتی که شرکت‌کنندگان بتوانند آن را ببینند، بشنوند، ببویند، لمس کنند و بچشند