۳ ضرورت راهبردی برای اقتصاد ایران

جنگ افروزی اخیر آمریکا و رژیم اشغالگر قدس علیه ایران، در ابعاد گوناگون خساراتی را برای اقتصاد کشورمان به دنبال داشته است. به عنوان مثال، حملات دشمنان به بعضی مراکز تولیدی و اقتصادی کشورمان سبب شده تا برخی تجهیزات مهم و خطوط تولید آسیب ببینند و صاحبان کارخانه ها و حِرَف، با مشکلات جدی رو به رو شوند. در عین حال، به دلیل رکود ایجاد شده ناشی از جنگ، شاهد تعدیل نیرو در بخش های مختلف اقتصاد ایران هم بوده ایم. به نحوی که برخی منابع اعلام می کنند که دست کم ۱۳۰ هزار کارگر به طور مستقیم و بیش از ۶۰۰ هزار کارگر به صورت غیرمستقیم، از کار بیکار شده اند. با این همه، آنچه واضح است، این قبیل مسائل نشان می دهند که دشمن بخش مهمی از جنگ افروزی علیه ایران را در حوزه اقتصادی می بیند و برای کشورمان در این رابطه برنامه دارد.کما اینکه مارک روبیو وزیر خارجه آمریکا هم پیشتر اعتراف کرده که حمله به مراکز اقتصادی ایران با هدف ضربه زدن به مردم ایران و اقتصادشان بوده است. با این حال، بخش تولید به عنوان موتور محرک اقتصاد ایران، در وضعیت فعلی نیازمند ابتکارهای جدی از سوی دولت است. موضوعی که اگر در اولویت باشد، می تواند منافع زیادی را نصیب کشورمان کند. در این رابطه توجه به ۳ نکته ضروری به نظر می رسد.

اول اینکه فعالان بخش تولید به طور خاص تاکید دارند که بهتر است دولت به مقوله سرمایه در گردش آن ها توجه بیشتری نشان دهد. مخصوصا آنهایی که از دولت طلبکار هستند توقع دارند که دولت تا حدی بدهی های خود را به فعالان بخش تولید بدهد. وقتی سرمایه در گردش بخش تولید آسیب ببیند، این مساله نمودهای منفی خود را هم در خط تولید و هم بعضا تعدیل نیروی کار نشان می دهد. مسائلی که همگی آن ها در بحبوحه جنگ افروزی علیه کشورمان، برای ایران آسیب‌زا هستند.

نکته دوم اینکه یکی از انتظارات جدی بخش تولید در وضعیت کنونی این است که ابتکارات تسهیلاتی بیشتری برای فعالان این بخش درنظر گرفته شود و کمی از روندهای زمانبر بوروکراتیک نیز کاسته شود. در واقع شرایط برای فعالان بخش تولید جهت دریافت تسهیلات و سرپا نگه‌داشتن کسب و کارشان، بهتر شود. نمی توان در شرایط جنگی به شیوه ای عمل کرد که تفاوتی با شرایط عادی ندارد.بایستی آرایش دولت در حوزه حکمرانی اقتصادی، تا حد زیادی جنگی شود و از این زاویه به بخش تولید بنگرد.

و در نهایت نکته سوم اینکه یکی از گلایه های بخش تولید و فعالان این حوزه این است که مدام از آن ها توقع وجود دارد اما به انتظارات آن ها آنطور که باید و شاید توجه نمی شود. در واقع، باید ترتیباتی اتخاذ شود ه به ویژه در شرایط خاص فعلی، صدای بخش تولید بهتر از قبل شنیده شود. این بخش نباید تصور کند در بحبوحه بحران تنها مانده و با انبوهی از اضطراب و نگرانی ها تنها بماند. توجه به آنچه در این گزارش به آن ها اشاره شد، تا حد زیادی می تواند گره‌گشای مشکلات بخش تولید باشد.