رمزگشایی از سرنوشت تفاهم‌نامه‌های ایزینکس؛ عبور از نمایش امضاها یا تکرار دور باطل؟

در حاشیه برگزاری دومین رویداد بین‌المللی سرمایه‌گذاری اصفهان (ایزینکس ۲۰۲۶)، مهم‌ترین دغدغه افکار عمومی و فعالان اقتصادی، سرنوشت صدها طرح و توافق‌نامه‌ای است که در دوره گذشته روی کاغذ آمد.

به گزارش اخبار اصفهان در حاشیه برگزاری دومین رویداد بین‌المللی سرمایه‌گذاری اصفهان (ایزینکس ۲۰۲۶)، مهم‌ترین دغدغه افکار عمومی و فعالان اقتصادی، سرنوشت صدها طرح و توافق‌نامه‌ای است که در دوره گذشته روی کاغذ آمد. تحلیل پاسخ‌های صریح و ضمنی استاندار اصفهان نشان می‌دهد مدیریت ارشد استان این‌بار تلاش دارد پیش از آغاز دوره جدید، آسیب‌شناسی دوره نخست را مبنای عمل قرار دهد.

خبرنگار اخبار اصفهان در نشست خبری دومین اکسپوی فرصت های سرمایه گزاری در اصفهان از استاندار اصفهان پرسید، در نخستین دوره رویداد ایزینکس که سال گذشته برگزار شد، حجم بالایی از پروژه‌ها و تفاهم‌نامه‌های کلان از جمله سبد ۱۰۰ همتی مدیریت شهری و صدها طرح دیگر معرفی شد. حال در آستانه برپایی دومین دوره، آیا آمار شفاف و مستندی وجود دارد که مشخص کند چه درصدی از آن توافق‌ها اکنون به فاز عملیاتی، اجرا یا بهره‌برداری رسیده‌اند؟ و چه موانعی سد راه تحقق کامل مابقی آن‌ها شد؟

بررسی دقیق سخنان مهدی جمالی‌نژاد نشان می‌دهد که مدیریت ارشد استان هیچ عدد یا درصد مشخص و تفکیک‌شده‌ای از میزان به ثمر نشستن تفاهم‌نامه‌های دوره اول ارائه نکرده است؛ اما در عوض، با یک گزاره کلیدی و بدون تعارف، پیام اصلی را مخابره کرد .

” ایزینکس ۲۰۲۶ باید از تفاهم‌نامه عبور کند و به سرمایه‌گذاری واقعی برسد.”

سکوت درباره درصد تحقق و تأکید روی «عبور از تفاهم‌نامه»، در ادبیات مدیریت توسعه یک اعتراف ضمنی و هوشمندانه به این واقعیت است که بخش قابل‌توجهی از خروجی‌های دوره اول روی کاغذ متوقف شده و به قرارداد قطعی یا کارگاه عمرانی تبدیل نشده است. استاندار با این موضع‌گیری تلویحاً پذیرفته که «امضای تفاهم‌نامه» پایان کار نیست و نمی‌توان آن را به عنوان کارنامه موفق به افکار عمومی فروخت.
نا گفته نماند، پاسخ‌های استاندار و ارکان اقتصادی استانداری، موانع دوره گذشته را در سه محور ساختاری خلاصه می‌کند.

بوروکراسی فرسایشی و موازی‌کاری دستگاه‌ها:

سرمایه‌گذار بعد از امضای توافق اولیه، در هزارتوی استعلامات محیط‌زیست، منابع طبیعی، زمین و شهرداری‌ها سرگردان شده است. به همین دلیل در رویداد امسال نسخه «مجوزهای بی‌نام» رونمایی شد تا این عارضه ساختاری تکرار نشود.

ناترازی اختیارات شبکه بانکی در استان:

پروژه‌ها به منابع مالی کلان احتیاج داشتند، اما سقف اختیارات سرپرستی بانک‌های استانی پاسخگوی ارقام سنگین نبود و نظام تسهیلات‌دهی نتوانست به عنوان پیشران عمل کند.

فقدان سامانه شفاف پایش و ردیابی لحظه‌ای:

پس از پایان همایش‌ها، مکانیزم سخت‌گیرانه‌ای برای رصد «گام‌به‌گام» پیشرفت تفاهم‌نامه‌ها تعبیه نشده بود و پروژه‌ها بدون متولیِ پیگیر به فراموشی سپرده شدند؛ مسأله‌ای که استاندار امسال با مطالبه «پنجره واحد واقعی و تضمین اجرایی پروژه‌های شاخص» سعی در مهار آن دارد.

پاسخ‌های استاندار اصفهان حاکی از یک واقع‌گرایی نسبی نسبت به گذشته است. پیام روشن ایزینکس ۲ به دستگاه‌های اجرایی این است: «دوره جشن گرفتن با مانور امضای تفاهم‌نامه‌ها تمام شده است» ملاک قضاوت درباره ۴۹۸ بسته سرمایه‌گذاری امسال، ثبت رکورد در تعداد امضاها نخواهد بود، بلکه نرخ تبدیل این بسته‌ها به سوله‌های تولید، خطوط دانش‌بنیان و مزارع خورشیدی است.