اگر آمریکا از جنگ عقب نشینی هم کند باید کمربندها را سفت‌تر ببندیم

به گزارش اخبار اصفهان، یک عضو هیات رییسه کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی طی تحلیلی درباره تاثیر نتایج انتخابات آمریکا بر روند سیاست های جنگ طلبانه این کشور به ویژه در برابر ایران، به ما گفت: پس از شکست راهبردی جنگ‌طلبان در دو انتخابات رفراندوم‌گونه در آمریکا و اسرائیل و اذعان مقام‌های آمریکایی، باید حواسمان باشد که آغازکنندگان جنگ علیه ایران هنوز بر طبل جنگ می‌کوبند، اگرچه ضربه خورده‌اند اما هنوز در راس قدرت‌اند و از این شکست هم خشمگین.

یعقوب رضازاده ادامه داد: پس این خشم و شکست راهبردی می‌تواند آنان را به دو مسیر بکشاند؛ یکی ادامه تجاوزات و حمله نظامی و یکی هم عقب نشینی.

وی توضیح داد: احتمال دارد تسلیم در برابر فشارهای نتانیاهو و آغاز جنگی تازه برای فرافکنی و فرار به جلو را انتخاب کنند؛ با این قمار که شاید توجه‌ها دوباره به او به‌ویژه نتانیاهو برگردد و بتواند با تشکیل دولت، جنگ را اداره کند.

این عضو کمیسیون امنیت ملی اضافه کرد: و سناریوی محتمل دیگر،عقب‌نشینی آمریکا از جنگ و رفتن به سوی توافق است؛ توافقی که در عمل آتش‌بسی است برای آماده‌شدن به جنگ بعدی. جنگی که لزوماً نظامی نیست، بلکه سخت‌تر و از جنس اقتصادی و اجتماعی است. جنگی که اتفاقاً دموکرات‌های پیروز انتخابات آمریکا در آن استادند و با هزینه کمتر، آسیب بیشتری وارد می‌کنند. پس خطر آن هیچ کمتر از جنگ مستقیم تحمیلی نیست.

رضا زاده بیان داشت: بنابراین اگر آمریکا از جنگ عقب نشینی هم کند باید کمربندها را سفت‌تر ببندیم و برای جنگی سخت‌تر، از جنس اقتصادی-اجتماعی و ساختاری، آماده شویم؛ جنگی که ممکن است برخی در داخل از روی کج‌فهمی، منافع یا هر دلیل دیگر آن را نادیده بگیرند و حتی همراهی کنند.

وی افزود: اینجاست که جنگ جدید خطرناک‌تر می‌شود و باید آماده‌تر شد و کمربندها را خیلی محکم تر از قبل بست.

او در تشریح بیشتر مقابله با سناریوهای احتمالی گفت: آمادگی می‌تواند از جنس تثبیت و به‌رسمیت‌شناختن مالکیت و مدیریت ایران بر تنگه هرمز و گرفتن امتیازهای اساسی اقتصادی و حتی هسته‌ای باشد. اگر در این فرصت پیش‌آمده امتیازات لازم را نگیریم، سه سال دیگر و پس از پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، ایران باید جنگ را در داخل مدیریت کند؛که کاری بسیار سخت‌تر و شکننده‌تر خواهد بود.

عضو هیات رییسه کمیسیون امنیت ملی تاکید کرد: لذا باید برای هر دو سناریو آمادگی کافی داشت. آمادگی برای گزینه اول ممکن است برای ایران آسان‌تر و کم‌هزینه‌تر باشد، چنان‌که تجربه پیشین نشان داد؛ اما شرایط ممکن است به‌گونه‌ای رقم بخورد که چاره‌ای جز آمادگی برای سناریوی دوم نماند، پس باید برای هر دو آماده شویم.