بزرگداشت اکبر عبدی و بررسی «ژیله‌مو» در پاتوق فیلم کوتاه اصفهان

جلسه‌ی ۱۳۶ پاتوق فیلم کوتاه اصفهان، یکشنبه ۴ مرداد ۱۴۰۵، با ادای احترام به زنده‌یاد اکبر عبدی آغاز شد؛ هنرمندی که چند دهه حضور در سینمای ایران، نام او را در خاطره‌ی چند نسل از مخاطبان ماندگار کرده است. در ابتدای برنامه، فیلم کوتاه «همسرم اکبر عبدی» ساخته‌ی مجید توکلی به نمایش درآمد؛ اثری که با روایتی موجز، جایگاه این بازیگر در تاریخ سینمای ایران را مرور می‌کرد. سپس ویدئویی یک‌دقیقه‌ای از نقش‌آفرینی‌های عبدی، تهیه‌شده توسط روابط‌عمومی انجمن سینمای جوانان، پخش شد و فضای سالن رنگ و بوی یک بزرگداشت صمیمی گرفت.

محمد بزرگ، میزبان جلسه، در ابتدای برنامه با تأکید بر اهمیت تماشای جمعی فیلم، پاتوق را فرصتی برای گفت‌وگو و تبادل تجربه میان فیلم‌سازان و علاقه‌مندان سینما دانست.

در ادامه، زیور حجتی، کارگردان فیلم کوتاه «ژیله‌مو»، در بخش گفت‌وگوی تخصصی درباره‌ی روند شکل‌گیری این اثر سخن گفت. او توضیح داد «ژیله‌مو»، به معنای «آتش زیر خاکستر»، پنجمین فیلم کوتاهش است؛ عنوانی که با فضای داستان و وضعیت شخصیت اصلی تناسب دارد. حجتی این فیلم را نزدیک‌ترین تجربه‌ی خود به مؤلفه‌های کلاسیک فیلم کوتاه دانست و محدود بودن لوکیشن و تعداد شخصیت‌ها و همچنین انسجام روایت را از ویژگی‌های اصلی آن برشمرد. او تأکید کرد که پیش‌تولید طولانی و طراحی دقیق صحنه‌ها، نقش مهمی در شکل‌گیری این انسجام داشته است.

محمد بزرگ در ادامه‌ی نشست، با بررسی ساختار «ژیله‌مو»، این فیلم را تجربه‌ای موفق‌تر در کارنامه‌ی حجتی از منظر مؤلفه‌های فیلم کوتاه دانست و به پیشرفت آن در ریتم روایت، میزانسن و شکل ورود مخاطب به جهان داستان اشاره کرد.

«ژیله‌مو» و چالش فیلم‌برداری در شرایط دشوار

حجتی در بخش دیگری از نشست، به دشواری‌های تولید فیلم اشاره کرد: «این اولین تجربه‌ی جدی من در فضای خارجی بود و حفظ نور، برف و شرایط محیطی بدون امکانات جلوه‌های ویژه بسیار سخت بود.» او توضیح داد که تغییرات ناگهانی آب‌وهوا، از سفیدپوش بودن تپه‌ها تا آب شدن برف در روز فیلم‌برداری، گروه را با نگرانی جدی روبه‌رو کرده بود.

در ادامه زیور حجتی درباره‌ی انتخاب لوکیشن و حضور بازیگر نوجوان در «ژیله‌مو» توضیح داد که فضای کوهستانی و نزدیکی به مناطق مرزی، از ابتدا در شکل‌گیری داستان اهمیت داشته است. به همین دلیل، انتخاب محل فیلم‌برداری نیز بخشی از فرآیند شکل‌گیری اثر بود و طالقان به‌عنوان لوکیشن فیلم انتخاب شد؛ جغرافیایی که به گفته‌ی حجتی، در «ژیله‌مو» تنها پس‌زمینه‌ی روایت نیست، بلکه در شکل‌گیری هویت فیلم نقش دارد.

فیلم کوتاه؛ فرصتی برای تجربه

در بخش پایانی نشست، بحث به نسبت میان فرم، محتوا و مخاطب در فیلم کوتاه رسید. حجتی فیلم کوتاه را عرصه‌ای برای تجربه و آزمون دانست و گفت فیلم‌ساز نباید صرفاً به ساخت آثار مطابق سلیقه‌ی جشنواره‌ها فکر کند. او افزود که پس از چند تجربه، تصمیم گرفته فضای داستانی‌تر را امتحان کند تا ببیند رعایت مؤلفه‌های کلاسیک فیلمنامه چه نتیجه‌ای خواهد داشت. محمد بزرگ نیز با اشاره به گرایش برخی فیلم‌سازان جوان به تجربه‌های فرمی، بر ارزش جسارت در آزمودن شیوه‌های تازه تأکید کرد؛ تجربه‌ای که به باور او، زمانی می‌تواند به نتیجه برسد که در کنار روایت قرار بگیرد، نه در برابر آن.